«Το Ξεπούλημα του Διαβόλου»

«Το Ξεπούλημα του Διαβόλου»

Μια φορά κ’ ένα καιρό υπήρχε μια ιστορία ότι ο διάβολος αποφάσισε να παρατήσει τη δουλειά του και έβγαλε σε πώληση όλα του τα εργαλεία για όποιον είχε λεφτά να τα αγοράσει. Εκείνη τη νύχτα λοιπόν που έκανε το ξεπούλημα είχε παρατάξει όλα τα εργαλεία του όσο πιο ελκυστικά μπορούσε. Ήταν ένας σιχαμένος σωρός με πολύ – κακεντρέχεια, δόλο, μίσος, ζήλεια, απάτη – και το καθένα είχε μια ταμπελίτσα με την τιμή.

Λίγο πιο ‘κει από τα υπόλοιπα ήταν ξαπλωμένο και ένα φαινομενικά αβλαβές σφηνοειδές εργαλείο, πολύ ξεθωριασμένο και το οποίο είχε την πιο μεγάλη τιμή από όλα τα άλλα.

• «Τι είναι αυτό;» ρώτησε κάποιος τον διάβολο.
• «Αυτό είναι η απελπισία- η απογοήτευση,» απάντησε.
• «Και γιατί έχει τόσο μεγάλη τιμή;» ρώτησε ο ενδεχόμενος πελάτης.
• «Γιατί», είπε ο διάβολος, «μου είναι πιο χρήσιμο από ότι τα υπόλοιπα. Μπορώ να χώνω τη μύτη μου και να μπαίνω μέσα σε ένα άτομο με αυτό όταν όλα τα άλλα είναι άχρηστα και δεν μπορώ να τον πλησιάσω. Όταν μπω μέσα σε αυτό το πρόσωπο μπορώ να τον χρησιμοποιήσω όπως μου αρέσει γι’ αυτό είναι τόσο ξεθωριασμένο, το χρησιμοποιώ σχεδόν σε όλους μια και πολύ λίγοι άνθρωποι ξέρουν ότι μου ανήκει.»

Είναι προφανές και δεν χρειάζεται να πω ότι η τιμή ήταν τόσο μεγάλη που κανείς δεν μπόρεσε να το αγοράσει. Και γι αυτό το χρησιμοποιεί ακόμη.

-told by Colin McKay in Scouting (U.K.) magazine Stories and Lessons:The Devil's Sale Scouter's Five Cut-outs The Leader, March 1990



Τα καρφιά

Καθαρός λόγος χωρίς βρισιές, Αγνή σκέψη χωρίς πονηριά

Τα καρφιά



Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια. Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον. Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα: είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά. Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποίο ο νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο. Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί. Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του. Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ το πεζοδρόμιο. Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον υιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε:

 - «Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο. Αυτό δεν  θα είναι πια όπως πριν. Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή. Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή.» 

-  «Λίγη σημασία έχει πόσες φορές θα ζητήσεις συγνώμη, η πληγή που γίνεται με τα λόγια κάνει τόση ζημιά όσο και μία πληγή στο σώμα σου. Οι φίλοι είναι σπάνιοι, σε κάνουν να γελάς και σου φτιάχνουν το κέφι. Πάντα είναι διαθέσιμοι να σε ακούσουν όταν το χρειάζεσαι, σε αγαπάν και σε δέχονται στο σπίτι τους.»

Όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας «Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει» και αυτό γιατί δεν μπορείς να πάρεις πίσω αυτό που είπες σε μια στιγμή φόρτισης που πιθανόν την ίδια στιγμή που το είπες, την ίδια στιγμή το μετάνιωσες.

Συμβουλές Ενός Γερόλυκου

Σκέψεις ενός Γερόλυκου (Δεκέμβριος 2010)

Προς όλα τα

Μέλη της Ένωσης Παλαιών Προσκόπων του

2ου Συστήματος Βύρωνος

Ενεργά και μη ως και όλους όσους έδωσαν κάποτε την προσκοπική υπόσχεση

Φίλτατοι αδελφοί Πρόσκοποι

Πολλές φορές στις περιπλανήσεις της ζωής μου στάθηκα μπροστά σε μια φάτνη και αναρωτήθηκα …<< τι είναι τάχα τα Χριστούγεννα ;; >>

Αμφιταλαντευόμουν και προσπαθούσα να ισορροπήσω ανάμεσα στο τύπο και την ουσία, ανάμεσα στα φώτα των δρόμων και των σπιτιών, τα φαγητά, τα γλυκά, τις γεμάτες κοινωνική υποκρισία τυπικές ευχές και στο ανυπόκριτο άνοιγμα ψυχής στην αγάπη, τη γαλήνη και τη λιτή απόλαυση που τρέμει μετέωρη μεταξύ ζωής και φαντασίας, πραγματικότητας και ποίησης.

Τώρα νομίζω ότι σε κάτι κατέληξα:

Χριστούγεννα θα πει μια φωτιά στο τζάκι, που τριζοβολά τραγουδώντας μαγευτικά τραγούδια κι παραμύθια και άλλη μια φωτιά στις ψυχές των ανθρώπων, που διώχνει της απανθρωπιάς την παγωνιά και την ανιδιοτέλεια.

Χριστούγεννα τέλος θα πει ΑΝΘΡΩΠΟΣ που επιστρέφει στις ρίζες του, στο παιδί, <το λυκοπουλάκι>, που με την αθώα του ψυχούλα μπορεί να συλλάβει, το αρχαγγελικό μήνυμα της αγάπης.

Ίσως αυτό να είναι το βαθύτερο νόημα της φάτνης, μια επιστροφή στην νοσταλγία ενός παραδείσου, που εμείς οι μεγάλοι τον είχαμε και τον χάσαμε αφού εξαφανίσαμε από μέσα μας το λυκοπουλάκι. Αυτό ακριβώς θα ήθελα να σας ευχηθώ:

<<να μη σβήσει ποτέ μέσα σας το λυκοπουλάκι >>        

Τότε να είστε βέβαιοι ότι και υγεία θα έχετε και προκοπή και ευτυχία, που σας τα εύχομαι ειλικρινά και ολόθερμα.

Με εγκάρδιους

προσκοπικούς χαιρετισμούς

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

                                                Ερρίκος Μαργαρίτης

Στο νου μου στριφογυρίζει πάντα το <να η ζωή που δεν την νοιώθει όποιος δεν έζησε μαζί μας…> 

Το Προσκοπικό Σλόγκαν

Το Προσκοπικό Σλόγκαν

Το Προσκοπικό σλόγκαν είναι «ΚΑΝΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΠΡΑΞΗ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ», Οι Καλές Πράξεις είναι ενέργειες που δείχνουν καλωσύνη και γίνονται σιωπηλά, χωρίς να κομπάζουμε και χωρίς να περιμένουμε ανταπόδωση.

Το να κάνει κανείς τουλάχιστον μία Καλή Πράξη Κάθε Ημέρα είναι ένα κομμάτι από τη ζωή του προσκόπου.



Ο ποντικός κι ο βάτραχος

Μια φορά και έναν καιρό,
ένας ποντικός είπε σ' ένα βάτραχο να κάμουνε φίλια.
Ο βάτραχος δέχτηκε, αλλά σκέφτηκε να γελάσει με τον ποντικό,
και του ‘πε να δεθούνε κι οι δυο μ' ένα βούρλο από τα ποδάρια.
Δέχτηκε ο ποντικός και δεθήκανε.
Περπατούσανε μαζί σα φίλοι, μα σε μια στιγμή, καθώς περνούσανε
πάνω από μία λίμνη, ο βάτραχος πήδησε ξαφνικά στο νερό,
για να συνεπάρει και τον ποντικό και να γελάσει με το πάθημα του.
O ποντικός δεν ήξερε να κολυμπάει και πνίγηκε.
Ετουμπάνιασε κι ανέβηκε στο νερό.
Τον είδε από ψηλά ένα γεράκι που πέρναγε, και βούτηξε να τον πάρει.
O βάτραχος όμως, που ήταν δεμένος μαζί του,
σηκώθηκε κι αυτός στον αέρα κι έγινε κι αυτός καλός μεζές στο γεράκι.


Ποιος του ‘πε να σκεφτεί κακό για το σύντροφό του;

ΕΣΟ ΕΤΟΙΜΟΣ

ΕΣΟ ΕΤΟΙΜΟΣ

Το Προσκοπικό Ρητό είναι το ΕΣΟ ΕΤΟΙΜΟΣ. Ενας Πρόσκοπος προετοιμάζεται για ότι βρεθεί μπροστά του, μαθαίνοντας όσο πιο πολλά μπορεί. Φροντίζει τον ευατό του ώστε να είναι γερός, υγιής και έτοιμος να συναντήσει τις προκλήσεις της ζωής.