«Το Ξεπούλημα του Διαβόλου»

«Το Ξεπούλημα του Διαβόλου»

Μια φορά κ’ ένα καιρό υπήρχε μια ιστορία ότι ο διάβολος αποφάσισε να παρατήσει τη δουλειά του και έβγαλε σε πώληση όλα του τα εργαλεία για όποιον είχε λεφτά να τα αγοράσει. Εκείνη τη νύχτα λοιπόν που έκανε το ξεπούλημα είχε παρατάξει όλα τα εργαλεία του όσο πιο ελκυστικά μπορούσε. Ήταν ένας σιχαμένος σωρός με πολύ – κακεντρέχεια, δόλο, μίσος, ζήλεια, απάτη – και το καθένα είχε μια ταμπελίτσα με την τιμή.

Λίγο πιο ‘κει από τα υπόλοιπα ήταν ξαπλωμένο και ένα φαινομενικά αβλαβές σφηνοειδές εργαλείο, πολύ ξεθωριασμένο και το οποίο είχε την πιο μεγάλη τιμή από όλα τα άλλα.

• «Τι είναι αυτό;» ρώτησε κάποιος τον διάβολο.
• «Αυτό είναι η απελπισία- η απογοήτευση,» απάντησε.
• «Και γιατί έχει τόσο μεγάλη τιμή;» ρώτησε ο ενδεχόμενος πελάτης.
• «Γιατί», είπε ο διάβολος, «μου είναι πιο χρήσιμο από ότι τα υπόλοιπα. Μπορώ να χώνω τη μύτη μου και να μπαίνω μέσα σε ένα άτομο με αυτό όταν όλα τα άλλα είναι άχρηστα και δεν μπορώ να τον πλησιάσω. Όταν μπω μέσα σε αυτό το πρόσωπο μπορώ να τον χρησιμοποιήσω όπως μου αρέσει γι’ αυτό είναι τόσο ξεθωριασμένο, το χρησιμοποιώ σχεδόν σε όλους μια και πολύ λίγοι άνθρωποι ξέρουν ότι μου ανήκει.»

Είναι προφανές και δεν χρειάζεται να πω ότι η τιμή ήταν τόσο μεγάλη που κανείς δεν μπόρεσε να το αγοράσει. Και γι αυτό το χρησιμοποιεί ακόμη.

-told by Colin McKay in Scouting (U.K.) magazine Stories and Lessons:The Devil's Sale Scouter's Five Cut-outs The Leader, March 1990



Τα καρφιά

Καθαρός λόγος χωρίς βρισιές, Αγνή σκέψη χωρίς πονηριά

Τα καρφιά



Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια. Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον. Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα: είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά. Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποίο ο νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο. Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί. Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του. Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ το πεζοδρόμιο. Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον υιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε:

 - «Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο. Αυτό δεν  θα είναι πια όπως πριν. Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή. Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή.» 

-  «Λίγη σημασία έχει πόσες φορές θα ζητήσεις συγνώμη, η πληγή που γίνεται με τα λόγια κάνει τόση ζημιά όσο και μία πληγή στο σώμα σου. Οι φίλοι είναι σπάνιοι, σε κάνουν να γελάς και σου φτιάχνουν το κέφι. Πάντα είναι διαθέσιμοι να σε ακούσουν όταν το χρειάζεσαι, σε αγαπάν και σε δέχονται στο σπίτι τους.»

Όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας «Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει» και αυτό γιατί δεν μπορείς να πάρεις πίσω αυτό που είπες σε μια στιγμή φόρτισης που πιθανόν την ίδια στιγμή που το είπες, την ίδια στιγμή το μετάνιωσες.

Το Ινδιανόπουλο και το Φίδι Campfire Stories

Δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν’ αρχινήσει….

Μια ιστοριούλα για να συγχωρούμε τους «κακούλιδες» που μας στενοχώρησαν και να ξανασκεφτόμαστε τις επιλογές μας. Αααα!!! όχι μη μαλώνετε τους εαυτούς σας όχι απλά την επόμενη φορά λίγο περισσότερη προσοχή και θυμηθείτε την ιστοριούλα γιατί ναι σίγουρα θα την ξαναπάθετε αλλά και αυτό δεν είναι κακό… ο άνθρωπος παραπατά πέφτει σηκώνεται και επειδή κάποια φορά ξεφεύγει το βλέμμα από το μονοπάτι ξαναπέφτει στη λακκούβα, ξανασηκώνεται,……, αλλά ΜΗ ΞΕΧΝΑΣ εκεί στο τέρμα του μονοπατιού ναι σε εκείνο το φωτάκι που μόλις διακρίνεις είναι εκείνο που αναζητάς. Αλλά και αν απογοητευτείς προσωρινά έλα ένα άλλο βράδυ εδώ στη ζεστή μας παρέα, θα σου προσφέρει ζεστασιά κάτω από το λυχνάρι, μακρυά από το αγέρι και θα σου πούμε ένα άλλο παραμύθι.

Το Ινδιανόπουλο και το Φίδι

Οι Ινδιάνοι  πολλές φορές έστελναν τα παιδιά τους μακριά για να αναζητήσουν ένα όραμα. Αυτή είναι στην περίπτωση μας η ιστορία ενός ενός μικρού Ινδιάνου.

Ο μικρός μας Ινδιάνος ξεκίνησε να ανέβει στην κορυφή του βουνού για να αναζητήσει το όραμα του. Καθώς ανέβαινε όλο και πιο πάνω ο αέρας γινόταν ολοένα και πιο δροσερός. Στο δρόμο του συνάντησε ένα φίδι. Το φίδι έτρεμε από το κρύο και είπε στο μικρό Ινδιάνο «Σςςε παρακαλώςςςςς, βοήθησσσσε με. Δεν μπορώ να κουνηθώςςςςςς, κρυώνω τόσσσσο πολύ που δεν μπορώ να σσσσυνεχίσω και να κατέβω πιο κάτωσσσς».

Τότε το Ινδιανόπουλο είπε στο φίδι. «Αποκλείτεαι!! Εσύ είσαι ένα φίδι αν πάω να σε σηκώσω θα με δαγκώσεις».  Το φίδι του απάντησε. «Όχι, όχι δεν θα το κάνω, υπόσχομαι δεν θα σε δαγκώσω αν με σηκώσεις και με βοηθήσεις να κατέβω το βουνό.»

Κι έτσι ο μικρός Ινδιάνος σήκωσε το φίδι, το έβαλε μέσα από το πουκάμισο του και συνέχισε να ανεβαίνει προς την κορυφή σε αναζήτηση του οράματος του. Όταν πια κατέβεηκε από το βουνό έβαλε το χέρι του μέσα στο πουκάμισο, έπιασε το φίδι, το έβγαλε έξω και τότε το φίδι δάγκωσε το μικρό ινδιάνο.

Το αγόρι όλο απορία απευθύνθηκε  το φίδι «Ε! Με δάγκωσες, μου είπες ότι αν σε βοηθούσα δεν θα με δάγκωνες!!.»

Το φίδι απάντησε στο μικρό Ινδιάνο, «Μα ήξερες τι ήμουν όταν με σήκωσες!»

Ο ποντικός κι ο βάτραχος

Μια φορά και έναν καιρό,
ένας ποντικός είπε σ' ένα βάτραχο να κάμουνε φίλια.
Ο βάτραχος δέχτηκε, αλλά σκέφτηκε να γελάσει με τον ποντικό,
και του ‘πε να δεθούνε κι οι δυο μ' ένα βούρλο από τα ποδάρια.
Δέχτηκε ο ποντικός και δεθήκανε.
Περπατούσανε μαζί σα φίλοι, μα σε μια στιγμή, καθώς περνούσανε
πάνω από μία λίμνη, ο βάτραχος πήδησε ξαφνικά στο νερό,
για να συνεπάρει και τον ποντικό και να γελάσει με το πάθημα του.
O ποντικός δεν ήξερε να κολυμπάει και πνίγηκε.
Ετουμπάνιασε κι ανέβηκε στο νερό.
Τον είδε από ψηλά ένα γεράκι που πέρναγε, και βούτηξε να τον πάρει.
O βάτραχος όμως, που ήταν δεμένος μαζί του,
σηκώθηκε κι αυτός στον αέρα κι έγινε κι αυτός καλός μεζές στο γεράκι.


Ποιος του ‘πε να σκεφτεί κακό για το σύντροφό του;